به طور کلی واژه وایرلس یک عبارت چتری است که تمامی سیستمهای ارتباطی اعم از رادیو  ، ماهواره ، GPS و سیستمهای دیگر که امواج الکترومغناطیسی را به خدمت گرفته اند را پوشش می دهد . اما زمانی که مردم می گویند وایرلس ، منظور شبکه وایرلس یا به عبارت دیگر سیستم WI-FI می باشد . بلوتوث و وایرلس هر کدام کاربردهای خاص خود را دارند . برای مثال وایرلس جهت اتصال یک کامپیوتر به شبکه به صورت بی سیم استفاده می شود این در حالیست که بلوتوث برای اتصال گجت های مختلف به یکدیگر و آسان کردن انتقال اطلاعات می باشد که این می تواند ارسال یک فایل از یک گوشی به گوشی دیگر یا ارسال یک فایل صوتی از لپ تاپ به هدست آن باشد .

وقتی صحبت از محدوده کاری و سرعت می شود ، تفاوتهای اساسی بلوتوث و وایرلس مشخص خواهد شد . از آنجا که بلوتوث برای اتصال بین فقط دو دستگاه مورد استفاده قرار می گیرد ، محدوده کاری آن از چند متر تجاوز نمی کند . این محدوده کاری به صورت عمدی و به دلیل مسائل امنیتی کم شده است . از آنجا که قرار است کامپیوتر ها از طریق وایرلس  به شبکه اینترنتی متصل شوند بنابراین باید محدوده کاری بشتر باشد . همچنین سرعت انتقال اطلاعات به دلیل پهنای باند بزرگتر وایرلس ، از بلوتوث بیشتر است . تعداد کاربران بیشتری نیز می توانند در یک لحظه به شبکه متصل شوند . به دلیل حجم کم اطلاعات انتقالی توسط بلوتوث نیاز به پهنای باند و سرعت زیاد نیست .

این روزها از بلوتوث بیشتر برای کم کردن تعداد سیمها در گجت ها استفاده می شود . اغلب گجت ها به جای استفاده از سیم رابط برای انتقال اطلاعات از بلوتوث کانکشن بهره می برند . گوشی ها ، GPS ، کنسول های بازی ، موس ها ، هدست و بسیاری گجت دیگر .

تقریبا تمام لپ تاپ ها و موبایل هایی که سیستم LAN را روی خود دارند ، قطعا بلوتوث هم دارند پس تعداد دستگاه هایی که مجهز به بلوتوث هستند بیشتر از وایرلس می باشد .

خلاصه بحث اینکه :

• سیستم وایرلس LAN برای اتصال کامپوتر به کامپیوتر استفاده می شود در حالی که بلوتوث برای اتصال بین گجت ها می باشد .
• بعد مسافتی وایرلس بیشتر از بلوتوث است ( به دلیل مسائل امنیتی ) .
• سرعت وایرلس بیشتر از بلوتوث است .
• بلوتوث فراگیر تر و همگانی تر از وایرلس است .
• بلوتوث ارزان تر از وایرلس می باشد .

USB برگرفته از حروف ابتدایی ۳ کلمه Universal Serial Bus می باشد که به معنی گذرگاه عمومی سریال است . از این استاندارد برای رد و بدل اطلاعات بین دستگاه های جانبی و کامپوتر استفاده می شود . یو اس بی تا به امروز در ۳ ورژن مختلف ارائه شده که USB 1.0 ، USB 2.0 و USB 3.0 نام گذاری شده اند . یو اس بی ۲ برای ارتقای ۱ و یو اس بی ۳ برای ارتقای ۲ ارائه شده اند . به دلیل ماهیت یو اس بی که تبادل اطلاعات می باشد ، در ورژن آخر روی سرعت انتقال داده ها تمرکز شده و مهمترین تفاوت بین یو اس بی ۳ و ۲ همین مسئله می باشد .

سرعت انتقال داده در USB 2.0 حدود ۴۸۰ مگا بیت بر ثانیه یا ۶۰ مگا بایت بر ثانیه است که با این ویژگی ، برچسب ” High Speed ” را از آن خود کرده ( در حالی که usb 1.0 این برچسب را ندارد ) . اما در مقابل یو اس بی ۲ ، یو اس بی ۳ با سرعت انتقال اطلاعات معادل با ۴۰۰ مگا بایت یا ۳٫۲ گیگا بیت بر ثانیه می تواند حداکثر عملیات را انجام دهد .

جدای از مبحث سرعت ، USB 3.0 حداکثر توان انتقالی به دستگاه های متصل به پورت را افزایش می دهد . یو اس بی ۲ به ازای هر واحد بار متصل ، ۱۰۰ میلی آمپر را عبور می دهد . این در حالیست که یو اس بی ۳ می تواند با حداکثر ۶ واحد توان ، ۱۵۰ میلی آمپر را ارائه دهد که جمعا ۸۰۰ میلی آمپر را ساپورت می کند . این قضیه برای دستگاه هایی که با پورت یو اس بی شارژ می شوند بسیار مناسب خواهد بود . اما برای لپ تاپ ها خبر خوبی نیست چون باید توان بیشتری را تحویل دستگاه مورد نظر دهند .

تفاوت دیگر بین این دو این است که یو اس بی ۲ چهار سیمه می باشد در حالیکه یو اس بی ۳ هشت سیمه است . جدای از ۴ سیم موجود در usb 2 ، چهار سیم دیگر برای ویژگی SuperSpeed تعبیه شده که از همین ۴ تا سیم نیز ۲ تا برای دریافت فوق سریع اطلاعات و ۲ تا برای ارسال فوق سریع اطلاعات استفاده می شود .

DVD نامی برگرفته از عبارت Digital Video Disc می باشد ( البته در اجازه نامه رسمی این محصول حرف D را مخفف کلمه Versatile می دانند ) . این نوع دیسک ها برای ذخیره اطلاعات صوتی و تصویری ایده آل می باشند. امروزه اکثر پخش کننده های خانگی به این سیستم مجهز شده و اوقات مفرحی را برای خانواده ها به وجود می آورند. این موضوع مختص خانه ها نیست و دستگاه های قابل حملی نیز عرضه شده اند که گستره استفاده آنها بیشتر است.

یک DVD دارای ظرفیت بالایی است و می توان آن را ۱۰ برابر CD دانست. دیسک های استاندارد آن معمولا در دو ظرفیت ۴٫۷GB و ۱۷GB عرضه می شوند. هر کدام از این ظرفیت ها می تواند چندین ساعت دیتا، شامل صدا، تصویر، بازی و نرم افزار را در برگیرد. بطور کلی اطلاعات به دو طریق روی DVD ها ذخیره می شوند، DVD-R و DVD-RW که اولی به دیسک هایی گویند که فقط یکبار عمل ذخیره سازی روی آنها انجام پذیر است ، اما DVD-RW به آن دسته گفته می شود که چندین بار امکان نوشتن روی DVD امکان پذیر باشد.

Blu-ray پیشرفته ترین نوع دیسک برای ذخیره اطلاعات می باشد. این دسته فرق چندانی با DVD ندارد و تفاوت آنها در دقت بالای اطلاعات صوت و تصویر در Blu-ray می باشد که رزولوشن تصویری با اندازه ۱۹۲۰×۱۰۸۰ را فراهم می کند. این نوع تصاویر مختص نمایشگرهای HDTV ( High Definition TV ) است.

برای اجرای دیسک های Blu-ray باید از سیستم پخش مخصوص خودش استفاده کرد. DVD های اصل نیز روی سیستم Blu-ray قابل اجرا نیستند، زیرا هر یک، از نوع خاصی لیزر ، برای خواندن اطلاعات استفاده می کنند. پخش کننده Blu-ray از لیزر آبی ( Blue ) برای خواندن دیسک بهره می گیرد، زیرا لایه های حاوی اطلاعات روی دیسک در مقایسه با DVD ، بسیار به هم نزذیکترند و فقط لیزر آبی با طول موج بسیار کوتاهش قادر به انجام این کار است. همین موضوع ، دلیل اصلی بالا بودن ظرفیت در این دیسک ها می باشد ( نزدیک بودن لایه ها ، امکان افزایش تعداد آنها را روی یک حلقه دیسک فراهم می سازد ). این لایه ها حدودا ۱۰ برابر تعداد لایه های روی DVD است. برای خواندن اطلاعات DVD از لیزر قرمز استفاده می گردد.

دو تفاوت اصلی در ذخیره کردن اطلاعات بین Blu-ray و DVD وجود دارد. اولی ، کیفیت تصویر بالاتر Blu-ray و دومی حجم بالای آن در حدود ۵۰GB می باشد. در نتیجه اگر به دنبال ذخیره اطلاعات با حجم بالا یا تصاویر HD روی دیسک هستید، باید سیستم Blu-ray را جایگزین پسر عمویش DVD کنید.

خلاصه :

1. DVD و Blu-ray ، هردو قادرند اطلاعات صوتی و تصویری را ذخیره کنند.
2. ظرفیت اطلاعات روی DVD ( حداکثر ۱۷GB ) کمتر از Blu-ray ( 50GB ) می باشد.
3. اطلاعات روی DVD توسط لیزر قرمز و برای Blu-ray ، با لیزر آبی خوانده می شود.
4. دیسک Blu-ray می تواند تصاویر با کیفیت بالا ( HD ) را ذخیره کند.
5. پخش کننده های DVD قادر به اجرای Blu-ray نیستند و برای این کار باید از سیستم مخصوص ( Blu-ray Player ) استفاده شود .
6. انتظار می رود در آینده نزدیک Blu-ray جای DVD را بگیرد.